Pałac

Szyłele początkowo należały do rodziny Giniatowiczów Piłsudskich. W XVI w. przeszły na własność Orwidów vel Orwidowiczów h. Giejsz; następnie Dondołowskich vel Dondalowskich. Kolejnymi właścicielami byli Wołłowiczowie. W r. 1712 Szyłele od Jerzego Wołłowicza zakupił Ferdynand Ignacy Piłsudski, żonaty z Ludwiką Urszulą Billewiczówną. Po jego śmierci dobra odziedziczył jego syn Ludwik, który w 1750 sprzedał je najstarszemu bratu Franciszkowi, piwniczemu Wielkiego Ks. Litewskiego. Majętność po ojcu przejął jedyny syn Jan Chryzostom, a po nim syn Stanisław, uczestnik kampanii napoleońskiej. W testamencie zapisał on Szyłele swojemu wnukowi Stefanowi Aleksandrowi, żonatemu z Melanią z Romerów. Po jego śmierci dobrami zarządzała wdowa po nim, a następnie w wyniku podziału majątku, Szyłele przypadły jednej z córek Stefani Piłsudskiej. W 1889 sprzedała majętność i zamieszkała na stałe w Warszawie. Nie zachowały się żadne informacje na temat pałacu; wygląd może przybliżyć jedynie fotografia z r. 1967, na której jest widoczny pałac. Była to budowla jedenastoosiowa, dwukondygnacyjna, na rzucie prostokąta, w części środkowej elewacji frontowej, zaakcentowana pseudoryzalitem, zwieńczonym trójkątnym frontonem. W osiach skrajnych pałacu jednoosiowe ryzality. Całość nakryta gładkim, czterospadowym dachem, z niewielkimi lukarnami, sytuowanymi po obu stronach zryzalitowanej części środkowej. W l. 60. XX w. do prawej elewacji bocznej dobudowano budynek szkolny.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 288-290.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 108.
• Piłsudski R., Kronika rodu Piłsudskich, Londyn 1968.