Pałac

Szukle w XVIII w. wchodziły w skład dóbr Olita, dziedzicznej własności rodziny Gawrońskich h. Rola. W poł. XIX w. Wincenty Gawroński podzielił dobra na dwie częśći, pomiędzy dwóch synów, Szukle otrzymał młodszy Wiktor. Jego syn żonaty z Heleną z Lubomirskich, był ostatnim notowanym właścicielem. Wincenty Gawroński postanowił wybudować dla syna nowy pałac, który został wzniesiony na dawnych ruinach zamku krzyżackiego - pozostawiono sklepioną sień oraz kaplicę nad którą dobudowano wieżę, a także część wschodnią budowli podniesiono o piętro. Była to budowla z wysokim parterem, wysokimi strychami, nakryta dachem dwuspadowym. Elewacja frontowa parterowa, pośrodku z sienią, po prawej stronie części bocznej przysadzista wieża, z kolei z lewej część piętrowa. Elewacja ogrodowa gładka, w późniejszym czasie dobudowano werandę. Wnętrze było bogato wyposażone, zgromadzono m.in. wiele cennych dzieł sztuki (obrazy, kryształy, makaty, kolekcja pasów słuckich etc.) oraz imponującą bibliotekę (ok. 8000 tomów). Całość założenia otaczał rozległy park angielski, z dwoma stawami. Przed podjazdem rozciągał się kwietny gazon. Miejscowość została zbombardowana i spalona wraz z pałacem w r. 1914.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 137-139.