Pałac

Szłapoburże albo Ludwików wraz z niedalekim Datnowem wchodziły w skład powiatu wileńskiego, a jeszcze przed 1772 należały do Ks. Żmudzkiego. W 1. poł. XIX w. Szłapoburże były własnością Gintowt-Dziewałtowskich h. Trąby. W l. 70. XIX w. dobra zakupił Władysław Kwinta h. Drwa. Po nim dziedziczył starszy syn Michał, był on ostatnim właścicielem. W rękach rodziny majętność pozostała do 1940. Pałac został wzniesiony zapewne w początku. XIX w. Fundatorzy nie są znani. Była to budowla murowana z cegły, dwukondygnacyjna, trzynastoosiowa. Część środkową w elewacji frontowej akcentował pozorny, trójosiowy ryzalit. Główne wejście poprzedzał portyk o czterech masywnych kolumnach, ustawionych półkoliście. Wspierały one taras z żeliwną balustradą. Powyżej trójkątny fronton, z oknem w polu środkowym. Na parterze okna zamknięte prostokątnie, na pierwszym piętrze zamknięte półkoliście; podobnie zamknięte drzwi wejściowe. Elewacja ogrodowa w partiach bocznych wyglądała identycznie jak frontowa, jedynie w części środkowej znajdował się półkolisty ryzalit, z pięcioma oknami porte-fenêtre, wychodzącymi na niewielki taras. Całość nakryta gładkim, czterospadowym dachem, wyodrębnionym nad ryzalitami. W 1863 w trakcie walk powstania styczniowego, całkowicie spłonęło lewe skrzydło pałacu. Nie odbudowano ponownie i rozebrano do fundamentów. Pod koniec XIX w. w jego miejscu wystawiono dwukondygnacyjną werandę z dwoma tarasami; górny wspierało osiem czworograniastych filarów i otoczono balustradą tralkową. Wnętrze podzielone na dwie części; na parterze znajdowały się pokoje mieszkalne, a piętro służyło jako bel-étage. Obszerny westybul z klatką schodową mieścił się po lewej stronie ściany; szerokie, jednobiegowe schody, na półpiętrze rozchodziły się na dwa biegi. W pokojach posadzki były parkietowe, sufity zdobiły sztukaterie. Całość otaczał rozległy park krajobrazowy z sadzawkami, a dziedziniec główny dekorowały kwiatowe gazony. Na osi portyku znajdowała się brama wjazdowa.