Pałac Szeptyckich

Od w. XV gniazdo rodowe Łaszczowskich h. Prawdzic, od ok. r. 1833 miasto jako wiano Róży Kosseckiej przeszło na ręce Piotra Szeptyckiego, którego spadkobiercy i potomkowie dzierżyli majątek do końca II wojny światowej. Na pocz. w. XX Aleksander Szeptycki postanowił przebudować dawny zamek według projektu architekta Zwierzchowskiego Prace prowadzono w latach 1911-1912 i otrzymano budynek na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, w stylu naśladującym gotycko-renesansowe rezydencje. Od wschodu dodano nową, piętrową część, a od frontu dwa niewielkie skrzydła. Jedno z nich nakryto wieżą z dachem stożkowym, gdzie mieściła się klatka schodowa. Skrzydła połączono tarasem z balkonem wspiętym na pięciu filarach, tworzącym pseudoportyk. Wewnątrz rezydencji na parterze znalazł się obszerny hall, komnaty z kominkami i tzw. wielki salon. Dookoła pałacu roztaczał się park z ogrodem i stawami oraz alejami spacerowymi. Założenie spalono podczas I wojny światowej, później użytkowano tylko jeden budynek, a resztę rozebrano w r. 1926. Pełnego zniszczenia dokonały w latach 40. w. XX wojska niemieckie i oddziały UPA.

Artyści i rzemieślnicy

• Zwierzchowski, architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 88-95
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 847-848
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 207
• Dzieje miejscowości gminy Łaszczów – powiat tomaszowski, red. Frykowski J. et al., Zamość 2004