Pałac Starzeńskich-Ostaszewskich

Od poł. w. XVIII własność Starzeńskich, którzy ok. r 1850 sprzedali dobra Ostaszewskim. W okresie międzywojennym ostatnim dziedzicem majątku był Paweł Tyszkowski h. Gozdawa. Pałac wzniesiony w kon. w. XVIII przez Piotra Starzeńskiego, przebudowany po r. 1850 przez Teofila Ostaszewskiego w duchu eklektyzmu. Rezydencja na rzucie prostokąta, zwrócona na wschód, jednokondygnacyjna z wysokimi suterenami, dziewięcioosiowa z pozornymi ryzalitami ujętymi w bonie i pilastry oraz osiami skrajnymi pogłębionymi. Obramienia okienne bogate, z gzymsami ćwierćkolistymi i trójkątnymi przyczółkami. Dachy mansardowe z lukarnami oraz trójspadowe. Pałac zniszczony po r. 1945, obecnie odrestaurowany.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 320-323
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 2, Warszawa 1881 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_II) s. 782
• Ostrowski R., Grabownica Starzeńska. Kartki z dziejów wsi, Rzeszów 2009