Pałac "stary"

Od r. 1520 własność Wiktoryna z Sienna, w r. 1619 dobra przeszły na Wojciecha Bobolę h. Leliwa, a od r. 1722 Iwonicz był w rękach Stadnickich. Następnie majątek należał do Skrzyńskich, Ossolińskich, Potockich, Ostaszewskich i Załuskich, którzy dzierżyli wieś od kon. w. XVIII do r. 1945. Pałacyk zw. starym, utrzymany w stylu klasycystycznym wzniesiono r. 1837. Budowla na rzucie prostokąta, dwukondygnacyjna, dziewięcioosiowa, kryta gładkim dachem czterospadowym z facjatkami. Wszystkie elewacje dzielone za pomocą boniowanych lizen, na osi fasady portyk filarowy z arkadkami podniesiony o dodatkowe piętro, zamknięty łukiem koszowym, z trójkątnym szczytem w zwieńczeniu. Pod filarami mieścił się taras otoczony balustradą. W elewacji ogrodowej zastosowano podobne rozwiązanie (z loggią zamiast tarasu). Z czasem pałac okazał się za ciasny, w związku z czym przestano go użytkować i uległ zaniedbaniu.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 327-328
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 3, Warszawa 1882 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_III) s. 326
• Iwonicz Zdrój 1578-1978. Monografia, oprac. Janusz Cwanek et. al, Iwonicz-Zdrój 1978