Pałac

Własność Radziwiłłów, Haraburdów h. Habdank, w l. 1639–1854 Rdułtowskich h. Drogosław, a do r. 1925. Hartinghów. Klasycystyczny pałac wzniesiono w 1. ćw. w. XIX (ok. 1825). W czasie I wojny światowej zdewastowany, a w r. 1925 sprzedany Korpusowi Ochrony Pogranicza i wyremontowany. Po II wojnie światowej przejęty przez wojsko. Murowany, na planie zryzalitowanego prostokąta, kolumnowymi łącznikami związany z kwadratowymi w rzucie pawilonami. Korpus pałacu w części środkowej i skrajnych osiach piętrowy, nakryty dachami czterospadowymi, dwuspadowymi i namiotowymi. Fasada liczy czterdzieści dwie osie. Centralną część środkowego korpusu poprzedza wsparty na czterech kolumnach portyk z belkowaniem i trójkątnym przyczółkiem. Skrajne części korpusu obejmujące trzy okna parteru oraz duże termalne okno na piętrze podkreślono ryzalitami. Wzdłuż lewego skrzydła galeria kolumnowa podtrzymująca belkowanie, a wzdłuż prawego rząd kolumn przyściennych. Każde ze skrzydeł zakończono pawilonem, którego elewacje dekorują płyciny mieszczące okna oraz pas płaskorzeźbionej dekoracji geometrycznej nad płycinami. Na osi elewacji ogrodowej poprzedzony tarasem portyk przyścienny, wsparty na czterech kolumnach dźwigających belkowaniem oraz trójkątny przyczółek ujęty po bokach wydłużonymi ryzalitami w formie krótkich skrzydeł. Wnętrza częściowo w układzie dwutraktowym.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 352-357
• Федорук А. Т, Старинные усадьбы Минского края, Мінск 2000 s. 195-201
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) s. 937