Pałac

Do w. XVI własność Olelkowiczów, następnie Telszewskich h. Abdank, a w l. 1661–1921 Woyniłłowiczów h. własnego. Na początku w. XIX po rozebraniu starszego dworu Antoni Woyniłłowicz wzniósł pałac, który został zniszczony w czasie I wojny światowej. W w. XIX konstrukcję budynku wzmocniono przyporami. Murowany, na planie prostokąta, piętrowy, nakryty dachem czterospadowym. Trzy środkowe osie jedenastoosiowej fasady podkreślono ryzalitem zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem z herbem właścicieli, którego dolną kondygnację stanowiły dekorowane boniowaniem arkady. W wyższej kondygnacji we wnękach znajdowały się porte-fenêtre a nad nimi małe prostokątne okienka. Pomiędzy wnękami umieszczono pilastry podtrzymujące belkowanie. Elewacje boczne oraz tylna były pozbawione dekoracji. Na krańcach fasady oraz w połowie długości między nimi a ryzalitem umieszczono przypory. W pałacu przechowywano liczne portrety rodzinne Woyniłłowiczów, księgozbiór oraz archiwum.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 346-349