Pałac

W dobie nowożytnej własność królewska (starościńska), po r. 1772 dobra nabył Franciszek Stadnicki, a od niego włości odkupił w r. 1806 hr. Antoni Komorowski h. Korczak. W w. XIX właścicielką miasteczka była Antonina Bąkowska, żona Władysława Karnickiego. Ok r. 1900 majątek nabył Roman Drohojowski, a następnie ok r. 1905 dobra odkupił Jan Nepomucen Mars. Pałac wzniesiony najpewniej w w. XIX, kilkukrotnie przebudowywany, z podjazdem arkadkowym na osi fasady i tarasem powyżej, otoczonym balustradą tralkową. Po bokach podjazdu pozorne ryzality przebite parami okien. Okna zamknięte półkoliście, elewacje boniowane, ze zdwojonymi pilastrami w partii ryzalitów. W partii ogrodowej rzeczywiste ryzality w osiach skrajnych, z czterokondygnacyjna, ośmioboczną wieżą w jednym z narożników, zwieńczoną dachem z attyką. Dominującym akcentem tejże elewacji był monumentalny portyk kolumnowy oraz bogaty fryz wieńczący. Przy pałacu znajdowała się przybudówka z przedsionkiem. Nad korpusem dach gładki, łamany, czterospadowy, a nad ryzalitami dachy trójspadowe. Wewnątrz rezydencji m.in. reprezentacyjny hall i kolekcja obrazów. Rezydencja spłonęła podczas I wojny światowej, później odbudowana. Przed pałacem wytoczony kolisty gazon, dalej rozciągał się park obejmujący neogotycką kaplicę grobową. Założenie niezachowane.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 224-229
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) s. 361