Pałac Rudziejewskich

Do przeł. w. XVIII i XIX dobra wchodziły w skład klucza łojowskiego, dzierżonego przez rodzinę Judyckich h. Radwan. Około r. 1830 majątek jako wiano trafił do rodziny Rudziejwskich h. Rawicz, a już r. 1870 włości nabyła niejaka Czajkowska, od której Sutków odkupił niejaki Baranowski. Pałac wzniesiony w 1. poł. w. XIX, ulokowany nad brzegiem Dniepru, składający się z trzech symetrycznych członów: korpusu i pawilonów bocznych. Część główna była budowlą na rzucie prostokąta, dziewięcioosiową, dwukondygnacyjną, krytą czterospadowym dachem gontowym. Dominantę w fasadzie stanowił portyk kolumnowy zwieńczony frontonem, mieszczący w połowie wysokości balkon z kutą, żeliwną balustradą. W elewacji wschodniej zwróconej w stronę rzeki na tarasie ustawiono masywne kolumny portyku, tworzące podcienia z widokiem na dolinę. Elewacje ożywiały bonie i rustyki oraz trójkątne naczółki. Pawilony połączono z korpusem za pomocą parterowym galerii, zdobionych pilastrami i lizenami. Dookoła rezydencji rozciągał się park schodzący w stronę rzeki, tworzący naturalne tarasy. Przed pałacem wytyczono gazon z klombami kwiatowymi. Obecnie kompleks odnowiony, funkcjonuje jako szkoła.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 156-158
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 610
• Збор помнiкаў гiсторыi i культуры Беларусі. Віцебская вобласць, Мінск 1985