Pałac Rudnickich

Dobra Dziedzinka niegdyś w rękach rodziny Ogińskich, po 1647 książąt Światopełek-Mirskich, zaś po 1771 Mikołaja Rudomino. W r. 1778 majątek zakupiony przez Jana Gwalberta Rudnickiego (1753-1809). W l. 1810-20 Aleksander Rudnicki wzniósł klasycystyczny pałac projektowany przez architekta z Inflant Witkowskiego. Na pocz. XX w. w budynku przechowywane archiwum rodowe i biblioteka licząca kilka tysięcy tomów. Przed II wojną światową pałac ofiarowany Uniwersytetowi Wileńskiemu. Obecnie opuszczony, zdewastowany, część stropów zawalona, zachowane resztki neogotyckiego wystroju. Niezachowane budynki gospodarcze, wzniesione w r. 1849 z kamienia polnego. Ocalałe fragmenty krajobrazowego parku dworskiego z dwoma stawami. Pałac klasycystyczny. Murowany z cegły, tynkowany, założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, kryty dachem czterospadowym. Elewacja frontowa poprzedzona czterokolumnowym portykiem w wielkim porządku. Elewacje rozczłonkowane pilastrami, ujęte boniowaniem, zwieńczone belkowaniem z gładkim fryzem.

Artyści i rzemieślnicy

• Witkowski z Inflant, architekt

Bilbiografia

• Rąkowski G., Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Warszawa 1997 s. 54-55
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 37-39
• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991