Pałac Rastawieckich

Od początku w. XVIII do ok. r. 1870 dziedzictwo rodziny Rastawieckich, później dobra nabył żydowski bankier i przemysłowiec, Mieczysław Epsztein. Ten w w. XX sprzedał powyższy majątek Stefanowi Władysławowi Świeżawskiemu, którego potomkowie dzierżyli włości do r. 1939. Pierwsza rezydencja fundacji Ludwika Rastawieckiego z początku w. XIX. Był to obiekt parterowy z trójosiową, lekko wysuniętą częścią środkową nakrytą trójkątnym przyczółkiem z balkonem oraz ryzalitami w formie pseudoalkierzy w narożach i dachem czterospadowym z lukarnami. W r. 1837 pałac rozbudowano według projektu Antonio Corazziego – dodano kondygnację oraz masywny portyk kolumnowy z balkonem od strony podjazdu. W elewację ogrodową wkomponowano dwukondygnacyjną kolumnadę na rzucie półkola. Pałac nakrywały dachy cztero-, trój- i dwuspadowe. Wewnątrz na parterze ulokowano salon, jadalnię i „gabinet mauretański” Rezydencję otaczał rozległy park krajobrazowy z alejami wjazdowymi, stawem oraz mauzoleum rodziny Rastawieckich. Założenie zniszczone podczas drugiej wojny światowej, obecnie w ruinie.

Artyści i rzemieślnicy

• Corazzi Antonio (1792-1877), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 18-24
• Hałata A., Recepcja założenia palladiańskiego w pałacowej architekturze rezydencjonalnej na Zamojszczyźnie w XIX wieku. Analiza funkcjonalna, [w:] Dwór polski - zjawisko historyczne i kulturowe, Kielce 2002, s. 16.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 2, Warszawa 1881 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_II) s. 106
• Niedźwiedź E., Dzieje miejscowości gminy Dołhobyczów, powiat hrubieszowski, Dołhobyczów - Zamość 2006 s. 33-38