Pałac Potockich

Od w. XVII własność Potockich, ok. r. 1750 sprzedana Adamowi Ponińskiemu. Po rozbiorach Polski klucz tartakowski nabył Felicjan Rosnowski h. Ogończyk. Jego córka Róża w r. 1849 wniosła dobra w z związek z Teodorem Lanckorońskim (rodzina dzierżyła włości do r. 1939). Pierwotnie w Tartakowie istniał zamek obronny, wzniesiony przez Potockich w w. XVII, otoczony fosą, przebudowany później na dwór. W r. 1896 Lanckorońscy postanowili rozebrać starą rezydencję i wnieść neobarokowy pałac (pozostawiono jedno skrzydło dawnej budowli). Korpus pałacu na rzucie prostokąta, siedmioosiowy i dwukondygnacyjny, z ryzalitem na osi. Od elewacji bocznych odchodziły jednoosiowe, cofnięte skrzydła łączące się ze starym dworem, tworząc w ten sposób dziedziniec. Obok skrzydła prawego wystawiono dwukondygnacyjną wieżę zegarową zwieńczoną hełmem. Część środkową pałacu przykryto dachem łamanym, a boczne mansardowymi z lukarnami. Budynek otoczony był starym parkiem pełnym rzadkich gatunków drzew i krzewów. Rezydencja zniszczona podczas dwóch wojen światowych, obecnie w ruinie.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 238-242
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 12, Warszawa 1892 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XII/) s. 216
• Hauser Z., Tartaków,