Pałac Potockich

Dawniej część starostwa luboszańskiego, w 2. poł. w. XVIII w rękach Tyszkiewiczów, następnie Potockich i Dunin-Wąsowiczów. Po r. 1850 dobra wróciły do Potockich, którzy dzierżyli majątek do II wojny światowej. Pałac wzniesiony w 2. poł. w. XIX jako letnia siedziba rodziny, ulokowany nad brzegiem rzeki Berezyny. Budowla dwukondygnacyjna na planie prostokąta, dziewięcioosiowa, z wydatnych ryzalitem na osi fasady, zwieńczonym frontonem. Górne piętro wsparte na masywnych filarach, tworzących portyk. W elewacji ogrodowej na osi półkolisty ryzalit nakryty spłaszczoną półkopułą. Pałac obiegały gzymsy kroksztynowy i międzykondygnacyjny, a nakrywał dach czterospadowy. Wewnątrz rezydencji znalazł się obszerny westybul i sala balowa.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 22-24
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 144
• Urbański A., Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, Warszawa 1929 s. 114