Pałac Ponińskich

Od r. 1592 własność rodziny Lutosławskich, h. Korab, a następnie Gorelowskich i Telefusów h. Łabędź. W r. 1717 roku Horyniec nabył Mikołaj Stadnicki, a po r. 1815 majątek jako wiano przeszedł na ręce Aleksandra ks. Ponińskiego, którego spadkobiercy i kuzyni dzierżyli włości do r. 1920, kiedy Horyniec trafił do Zygmunta i Jana Karłowskich. Pierwotnie pałacyk myśliwski Stadnickich, rozbudowany w połowie w. XIX przez Leandra ks. Ponińskiego. Obiekt założony na planie prostokąta z portykiem kolumnowym i balkonem powyżej, wieżyczką oraz wysuniętym bocznym skrzydłem w fasadzie. Lewa strona budynku parterowa, kolejne dwu- i trzykondygnacyjne. W elewacji ogrodowej występowały dwa piętra i wąski balkon, biegnący wzdłuż całej szerokości pałacu. W pobliżu pałacu ulokowano oficynę z bramą wjazdową oraz ogród spacerowy. Dookoła rozciągał się rozległy park krajobrazowy z teatrem dworskim i kaplicą dworską. Po r. 1945 w pałacu mieścił się PGR, a obecnie budynek zajmuje sanatorium.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 35-39
• Proksa M., Horyniec. Zarys dziejów, Przemyśl 1994
• Marek Jawor, Uzdrowisko Horyniec Zdrój i okolice, Horyniec Zdrój 2005