Pałac

Własność Rudominów Dusiackich, Siesickich, a w l. 1704–1939 Radziwiłłów. Pałac wzniósł lub przebudował w 1. ćw. w. XIX Konstanty Radziwiłł. Projekt wykonany przez nieznanego włoskiego architekta wzorowany jest na pałacu rodziny Trivulzo położonym w pobliżu Bellagio. W r. 1927 oraz w r. 1943 budynek został zniszczony przez pożary i remontowany. Po II wojnie światowej pałac odbudowano, a wnętrza przekształcono na potrzeby internatu. Obecnie opuszczony od l. 90. w. XX budynek niszczeje. Pałac połączono krytymi galeriami ze wzniesionymi po jego bokach oficynami. Korpus główny murowany, na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym. Centralna część siedmioosiowej fasady podkreślona została preudoryzalitem zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem, w którego polu znajdował się Orzeł Radzwiłłowski oraz inicjały właściciela otoczone wieńcem. W górnej kondygnacji trójosiowy wgłębny portyk o osiach rozdzielonych sześcioma hermami, z których cztery znajdują się po bokach środkowego okna. Wejście poprzedzał taras. Centralną część elewacji ogrodowej podkreślono trójosiowym pseudoryzalitem zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Podziały pionowe pseudoryzalitu przeprowadzono pilastrami w wielkim porządku. Nad oknami bocznych części fasady i elewacji ogrodowej fragmenty gzymsów. Budynek obiega gzyms podokapowy. Pomieszczenia w układzie nieregularnym. Księgozbiór, archiwum rodzinne oraz elementy wyposażenia o większej wartości zostały przewiezione przez Macieja Radziwiłła do majątku Zegrze.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 317-321
• Несцярчук Л. М., Замкі, палацы, паркі Берасцейшчыны, Мінск 2002 (https://orda.of.by/.lib/nesterchuk/zppb/0) s. 73-74
• Федорук А. Т., Старинные усадьбы Берестейщины, Мінск 2004 s. 320-327
• Kolendo-Korczak K., Z dziejów radziwiłłowskiej Połoneczki, „Menotyra. Studies in Art”, 23, 2016, 1, s. 23–34