Pałac Poletyłów

Od ok r. 1790 majątek Wojciecha Poletyły h. Trzywdar, którego spadkobiercy posiadali dobra do r. 1923. Ostatni dziedzic, Franciszek, przekazał włości bocznej części rodziny pochodzącej z białostocczyzny. Ci rozparcelowali ziemie, a pałac sprzedali gminie. Pierwsza rezydencja wzniesiona w latach 1790-1800 przez Wojciecha Poletyłę, spalona w r. 1834, później kilka razy przebudowana. W ostatecznej formie powstał obiekt parterowy, składający się z korpusu założonego na planie prostokąta i dwóch krótkich skrzydeł bocznych. Jedenastoosiowa fasada została podwyższona o jedno piętro na osi i zaakcentowana poprzedzającym ją portykiem kolumnowym pośrodku, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Podczas kolejnych prac budowlanych skrzydła nakryto dachem dwuspadowym i cofnięto do linii elewacji. Od strony ogrodu dominantę stanowił trójosiowy ryzalit środkowy z dużymi porte-fenêtrami w obu kondygnacjach. Korpus pałacu przykryto łamanym dachem czterospadowym podbitym gontami. Wewnątrz obszerny hall prowadził do głównego salonu z wyjściem na ogród. Rezydencję zniszczono podczas I wojny światowej oraz po parcelacji w okresie międzywojennym.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 385-388
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1514-1515
• Kajzer L., Raz jeszcze o siedzibach dworskich w Wojsławicach, „Biuletyn Szadkowski”, 11 (2011), s. 23-36
• Górak J., Wojsławice. Studium historyczno-urbanistyczne, Chełm 1987
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 304