Pałac Poletyłów

W 1. poł. w. XVII własność klasztorna, po rozbiorach Polski w r. 1795 nabył je Wojciech Poletyło h. Trzywdar, dziedzic Wojsławic. Jego spadkobiercy dzierżyli włości aż do II wojny światowej. Pałac wzniesiony w 1. ćw. w. XIX według projektu Edwarda Blassa, założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, dziewięcioosiowy. Od strony podjazdu dolna kondygnacja zamknięta dwoma skrajnymi ryzalitami, na piętrze loggia, a elewacja dekorowana stiukami z motywami roślinnymi. Na osi pałacu płaskorzeźbiona tarcza z herbem fundatora podtrzymywana przez dwa lwy, zwieńczona koroną hrabiowską. Od strony ogrodu, pośrodku budynku, umieszczono taras widokowy z balkonem powyżej. Wewnątrz rezydencji na parterze hall prowadzący do sali balowej, zaaranżowanej w kształcie rotundy i nakrytej kopułą. W pobliżu pałacu znajdowała się oficyna na planie litery „L”, parterowa z półpiętrem. Dookoła roztaczał się park krajobrazowy. Pałac zniszczony podczas I wojny światowej, nieodbudowany.

Artyści i rzemieślnicy

• Blass Edward Henryk (1856-1919), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 335-337
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 9, Warszawa 1888 (dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IX) s. 504
• Górak J., Edward Henryk Blass, nieznany budowniczy z Rakołup, [w:] Studia i materiały lubelskie. Historia Sztuki 1, Lublin 1963, s. 277
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 S. 253-254