Pałac ordynatów

Na przełomie w. XVIII i XIX własność Ufarskich h. Jastrzębiec przekazana następnie przez Jana Gwalberta Ufniarskiego córce Felicji i jej mężowi Kazimierzowi Badeniemu, którzy zamienili Borynicze na majątek Lubieńce, własność siostrzeńca Felicji Włodzimierza Borkowskiego. Ten założył w r. 1870 ordynację borynicką, którą po jego śmierci objęła wnuczka Maria z Dembińskich, żona Stanisława Mycielskiego. Ostatnim ordynatem był ich syn Ludwik Mycielski. Zięć Włodzimierza, Antoni Dembiński w r. 1873 wybudował w Boryniczach duży pałac, rozbudowany następnie w latach 1904-1905 przez Stanisława Mycielskiego o jeszcze jedno skrzydło. Ostateczni powstała budowla trzykondygnacyjna w partii korpusu i dwukondygnacyjna na skrzydłach, założona na planie wydłużonego prostokąta. Przy lewym skrzydle wieża na planie kwadratu, z kaplicą zajmującą dolną kondygnację i sąsiednie pomieszczenia zaakcentowaną gotyckimi oknami. Od frontu kryty podjazd. Pałac spalony w r. 1914 wraz z bogatym wyposażeniem, księgozbiorem i dziełami sztuki (w tym obrazem Matki Boskiej pędzla Veronesego).

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 255-259
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 332