Pałac

W w. XVII własność Sieniawskich, później Denhoffów i Czartoryskich. Po rozbiorach Polski dobra należały do Zamoyskich, Działyńskich i Potockich. Od ok r. 1880 do II wojny światowej dziedzicami pozostawali Potuliccy. Pierwsza rezydencja o charakterze zamku wzniesiona przez Adama Mikołaja Sieniawskiego pod kon. 2. poł. w. XVII. Był to parterowy, drewniany dwór na rzucie czworoboku z alkierzami w narożach i facjatką nad wejściem. Dom przebudowany przez Aleksandra Augusta Czartoryskiego w latach 1741-1743 na murowany, dwupoziomowy z gankiem na osi poprzedzającym główne wejście. Wewnątrz zaaranżowano salę „wielką” z przeznaczeniem na spotkania towarzyskie, salę „farfurową” o ścianach wyłożonych fajansowymi kafelkami i prywatną kaplicę. W w. XIX dwór był zamieszkały okazjonalnie, restaurowany przez Sapiehów w latach 70. Zmieniono wówczas dachy nad korpusem i alkierzami na mansardowe zyskując tym samym dodatkową przestrzeń. Rezydencję spalono pierwszego dnia wojny niemiecko-radzieckiej w r. 1941.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 159-165
• Makara S. P., Materiały do dziejów Oleszyc i okolic, „Rocznik Lubaczowski”, 9/10 (2000), s. 214-230
• Stelmach A., Dwór w Oleszycach w XVIII w., „Biuletyn Historii Sztuki”, 30 (1971), nr 3, s. 283
• Stelmach A., Niezachowane dwory Sieniawskich w Oleszycach, Dzikowie i Dziewięcierzu w powiecie lubaczowskim, [w:] Architektura rezydencjonalno-obronna województwa rzeszowskiego, Łańcut 1972, s. 253-261