Pałac Ogińskich
Hanuta (Ручыца (Ганута)), rejon wilejski, obwód miński, Białoruś
W XVI w. dobra Hanuta w rękach ks. Holszańskich, następnie Kociełłów. Od 1 poł. XVIII w. własność Ogińskich. Pałac wzniesiony ok. 1765 r. przez ks. Tadeusza Ogińskigo, wokół pałacu założony rozległy park. Po 1832 r. dobra sprzedane Rzewuskim; wówczas opuszczony wcześniej pałac wyremontowany. Na przełomie XIX i XX w. Hanuta zakupiona przez Wołłowiczów, pałac ponownie odnowiony. W czasie I wojny światowej pałac rozgrabiony, w czasie II wojny spalony. Resztki murów rozebrane po wojnie. Pałac wzniesiony w stylu rokokowym, projekt przypisywany Włochowi Abrahamowi Genu, Tomaszowi Żebrowskiemu lub Janowi Knackfusowi. Murowany, wzniesiony na planie prostokąta, parterowy z wysuniętą w formie ryzalitów i podwyższoną o jedną kondygnację 3-osiową częścią środkową zwieńczoną trójkątnymi szczytami w elewacji frontowej i tylnej. Ryzality rozczłonkowane pilastrami. Ryzalit frontowy poprzedzony tarasem i podjazdem. W elewacji tylnej ryzalit środkowy flankowany dwoma bocznymi, wysuniętymi na kształt staropolskich alkierzy. Dach wysoki, łamany, z facjatami. Wnętrza o układzie dwutraktowym.
Artyści i rzemieślnicy
- Genu Antoni Abraham (zm. po 1706), architekt
- Knackfuss Johann Georg, ogrodnik planista, architekt i budowniczy
- Żebrowski Tomasz (1714-1758) SJ, architekt
Bilbiografia
- Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 109-116
- Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 247-9
- Федорук А. Т., Старинные усадьбы Минского края, Минск 2000 s. 59-62