Pałac

Własność Obryńskich, w 1. poł. w. XIX Konstantego Dunin-Rajeckiego h. Łabędź, a następnie jego córki Zofii, która wyszła za mąż za Józefa Kaszyca. Kaszycowie byli właścicielami majątku do r. 1939. Konstanty Dunin-Rajecki wzniósł pałac w r. 1839. Po r. 1914 zmieniono konstrukcję dachu z łamanego na naczółkowy. Budynek murowany, na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, nakryty dachem naczółkowym. Centralną część dziewięcioosiowej fasady podkreślono, trójosiowym, trójkondygnacyjnym ryzalitem nakrytym dachem dwuspadowym. Parter ryzalitu stanowił ganek z arkadami rozpiętymi między filarami. Pierwsze piętro ryzalitu przepruto pięcioma prostokątnymi oknami zamkniętymi półkoliście, z których dwa znajdowały się w ścianach bocznych ryzalitu. Górna część ryzalitu w formie wystawy z trzema niewielkimi kwadratowymi oknami, zwieńczonej trójkątnym szczytem. Elewacje artykułowane pilastrami w wielkim porządku. Okna w obramieniach zwieńczone trójkątnymi przyczółkami. Wyposażenie, na które składały się dzieła sztuki i meble zniszczono w czasie I wojny światowej, a pozostałości archiwum i biblioteki zaginęły lub zostały zniszczone w r. 1939.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 306-307
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 7, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VII) s. 352