Pałac Niezabytowskich

Dawniej część księstwa świsłockiego w rękach Haraburdów h. Abdank, następnie dobra nabyli Radziwiłłowie, a w r. 1696 majątek zakupili Niezabytowscy, którzy dzierżyli włości do II wojny światowej. Dwór z przeł. w. XVIII i XIX spłonął ok r. 1900, pozostały po nim tylko obiekty gospodarskie. Dziesięć lat później wzniesiony nowy, murowany pałac w stylu neorenesansu francuskiego, dwukondygnacyjny, dziewięcioosiowy na planie prostokąta. W części środkowej elewacji znalazł się ryzalit w formie trójarkadkowej, dwupoziomowej loggii, zwieńczonej ścianką attykową i frontonem. W osiach bocznych zastosowano pozorne ryzality, zamknięte również ściankami attykowymi. Elewację ogrodową podzielono na trzy odcinki z szerokim tarasem wspartym na kamiennych filarach, obejmującym całą partię tylną budowli oraz dwa pozorne ryzality na bokach, zwieńczone trójkątnymi szczytami z oculusami. Narożniki pałacu boniowane, okna dekorowane naczółkami, kondygnacje dzielone gzymsem. Wewnątrz na osi środkowej założono ogród zimowy, sąsiadujący z salonem i salą balową (sic!). Rezydencję poprzedzał gazon, a dookoła rozciągał się park. Kompleks niezachowany.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 16-18
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 76
• Urbański A., Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, Warszawa 1929 s. 116