Pałac Moniuszków-Wańkowiczów

W dobie nowożytnej własność Ogińskich, r. 1791 dobra zakupił Stanisław Moniuszko, a w k. w. XIX majątek w charakterze wiana trafił do rodziny Wańkowiczów. Pałac wzniesiony po r. 1900 jako połączenie starej i nowej rezydencji w typie mocno eklektycznej budowli. Starsza część o zróżnicowanym kształcie wskazuje na pochodzenie przed r. 1900, z charakterystyczną, trójkondygnacyjną, kwadratową wieżą zdobioną pilastrami, wolutami i krenelażem, z balkonem otoczonym kutą balustradą nad wejściem. Nowa część dobudowana do lewej elewacji, posiadała asymetryczną bryłę. Założona na wysokich suterenach, dwukondygnacyjna, połączona ze starszą rezydencją ogrodem zimowym, będącym centralnym obiektem pałacu. W fasadzie znalazły się ponadto dwa trójścienne ryzality (dwu- i jednokondygnacyjne), balkony oraz attyki szczytowe ze schowanymi za nimi dachami. W elewacji ogrodowej znajdował się charakterystyczny ryzalit z balkonem i facjatką, zdobiony wieżyczkami ze stożkowymi iglicami. Dookoła rozciągał się park w typie angielskim. Kompleks niezachowany.

Artyści i rzemieślnicy

• Moniuszko Stanisław

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 162-164
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) s. 886
• Urbański A., Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928 s. 127