Pałac Miączyńskich

Dawniej osada znana jako „Łuków”, miasto zakupione w r. 1680 przez Atanazego Miączyńskiego h. Suchekomnaty. Rodzina dzierżyła majątek aż do początku w. XX, sprzedając go w r. 1903 seminarium prawosławnemu z Petersburga. Pierwotnie zamek z 2 poł. w. XVI, przebudowany najpierw przez Piotra Miączyńskiego w latach 1720-1725, a następnie przez jego syna Franciszka pod kon. XVIII stulecia. Pracami kierował saski architekt Pöppelmann, a wnętrza zaprojektował Giuseppe Baratelli. Była to budowla na planie wydłużonego prostokąta, dwukondygnacyjna, dziewiętnastoosiowa z portykiem kolumnowym na trzech osiach środkowych fasady i ryzalitami w bokach skrajnych. Nieznany jest wygląd elewacji ogrodowej. Całość nakrywał gładki dach czterospadowy. W skład wyposażenia wchodziły m.in. serwisy porcelany miśnieńskiej i obrazy Szymona Czechowicza. Pałac stał w otoczeniu fosy i parku angielskiego, sąsiadując z kaplicą rodzinną z r. 1753. Po r. 1918 w dawnym pałacu urządzono klasztor sióstr Niepokalanek z ochronką, szkołą powszechną i seminarium nauczycielskim. Zniszczony podczas II wojny światowej.

Artyści i rzemieślnicy

• Pöppelmann, architekt
• Baratelli Giuseppe (zm. 1825), sztukator
• Czechowicz Szymon (1689-1775), malarz

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 320-327.
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 5, Warszawa 1884 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_V) s. 883.
• Baliński M., Lipński T., Starożytna Polska, t. 2, Warszawa 1885 (http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=18060) s. 766.
• Koprowski M. A., Nie ma już Maciejowa, „Najwyższy Czas! Pismo konserwatywno-liberalne”, 29/30 (2008), s. 40-43