Pałac Meysztowiczów

W XVII w. dobra rodziny Naruszewiczów, następnie Wawrzeckich i w pocz. XIX w. Meysztowiczów. Pałac wzniesiony przed 1875 przez Szymona Meysztowicza w stylu angielskiego neogotyku zapewne na miejscu istniejącej tu wcześniej skromniejszej rezydencji klasycystycznej. Przy pałacu założony park dworski. W czasie II wojny światowej lub krótko po niej pałac częściowo spalony, odbudowany w uproszczonej formie z przeznaczeniem na siedzibę kołchozu (niezachowana wieża, uproszczone bryły). Od 2001 ośrodek dla uzależnionych. W ostatnim czasie wyremontowany. Murowany. Pierwotnie na rzucie litery H, z parterowym korpusem środkowym, przylegającym do niego, po lewej, dwukondygnacyjnym skrzydłem bocznym wydłużonym ku tyłowi i z czworoboczną wieżą z krótszym parterowym skrzydłem po prawej. Część środkowa jedenastoosiowa, z mieszczącym wejście trójosiowym ryzalitem zwieńczonym attyką z czterema sterczynami. Narożniki skrzydeł ujęte ośmiobocznymi wieżyczkami, krótsze elewacje zwieńczone trójkątnymi szczytami z attykami. Wieża zwieńczona krenelażem. Elewacja ogrodowa z piętrowym trójosiowym ryzalitem, połączonym z krytą galeryjką z parterowym skrzydłem bocznym. Układ wnętrz nieregularny.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 53-56
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 6, Warszawa 1885 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VI) s. 243
• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 211-217