Pałac Marszyckich

W w. XVIII część włości pawołockich w rękach Lubomirskich, w r. 1770 dobra nabył Antoni Marszycki h. Strzemię, w 2. poł. w. XIX majątek zakupili Rosjanie, bracia Tereszczenkowie. Następnymi właścicielami wsi do r. 1921 była rodzina Geysztowt (Giejsztoff)-Bernatowicz. Pałac klasycystyczny wzniesiony ok r. 1820 przez Ksawerego Marszyckiego według projektu arch. Bleriota. Budynek parterowy na planie prostokąta, siedmioosiowy, z portykiem kolumnowym na wysokiej podmurówce pośrodku fasady. Kamienne schody prowadziły na schowany taras obwiedziony żelazną balustradą. Oprawa drzwi w typie serliany, nadproże zdobione sztukaterią. W elewacji ogrodowej część środkowa wydzielona z bryły pałacu, z wgłębnym portykiem kolumnowym flankowanym ryzalitami. Poprzedzały go wysokie kamienne schody, a flankowały podobny układ okien jak w fasadzie. Dach czterospadowy z lukarnami. Skrzydła boczne podkreślone prze dwa ryzality, wnęki między nimi służyły jako tarasy. W pałacu reprezentacyjny "żółty" salon z dekoracją stiukową i empirową. Przed pałacem rozciągał się dziedziniec z gazonem i sadzawką, a po prawej stała parterowa oficyna, a naprzeciwko jej ulokowano spichlerz i kuchnie. Dalej rozciągał się park krajobrazowy. Założenie niezachowane.

Artyści i rzemieślnicy

• Bleriot, architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 312-321
• Urbański A., Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, Warszawa 1928 s. 95-97
• Urbański A., Z czarnego szlaku i tamtych rubieży. Zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie, Poznań 1928 s. 125-129
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 110