Pałac Łosiów

Brama wjazdowa w formie aediculi, łącząca się murem z dwukondygnacyjnymi kordegardami po bokach. Za nią aleja flankowana przez dwa obeliski, prowadząca do korpusu pałacu, wzniesionego w r. 1776 przez Feliksa Antoniego Łosia. Budowla na rzucie wydłużonego prostokąta, dwukondygnacyjna, z trzema dominującymi akcentami w fasadzie: środkowym ryzalitem trójściennym i dwoma bocznymi pseudoryzalitami. Główne wejście poprzedzał portyk kolumnowy z balkonem powyżej. Od strony ogrodu silnie zaznaczono ryzalit z kamiennym tarasem na osi. Wysunięte partie pałacu nakrywały dachy namiotowe, boczne – łamane, czterospadowe, a korpus dach gładki, dwuspadowy. Galerie arkadowe łączyły główny budynek z dwoma identycznymi, pięcioosiowymi pawilonami zwróconymi na pd. (w jednym z nich mieściła się kaplica). Wewnątrz pałacu najokazalej prezentowała się sala balowa umieszczona na parterze ryzalitu ogrodowego (zdobiona lustrami i polichromiami) oraz owalna sala powyżej, dekorowana freskami przedstawiającymi ważne epizody z historii rodziny Łosiów. Pałac spalony przez Austriaków w trakcie powstania styczniowego, odbudowany później przez Juliana Puzynę. Podobny los spotkał rezydencję podczas I i II wojny światowej. Pod koniec w. XX dwór odbudowano, później w rękach prof. Władysław Kłosiewicza.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 143-159
• Gajerski S. F., Zarys dziejów Narola, Przemyśl 1986
• Gmiterek H., Narol w okresie Rzeczypospolitej szlacheckiej (1585-1772), „Rocznik Lubaczowski”, 5 (1994), s. 17-36
• Kołodziej W., Dzieje Narolszczyzny, Tomaszów Lubelski 1996