Pałac Łopuskich

W r. 1739 wieś zakupił Józef Łopuski h. Ślepowron. W kon. w. XVIII wdowa po Kajetanie Łopuskim przekazała majątek siostrze zmarłego, Eufrozynie, zamężnej z Teodorem Horeckim. Ci w r. 1811 sprzedali włości Franciszkowi Kunickiemu, a on spieniężył Serebryszcze baronowi Antoniemu Grothusowi. Od ok r. 1870 w posiadaniu Felicjana Klemensa Lechnickiego h. Zadora, a następnie jego syna Felicjana Kajetana. Pałac wzniesiony w latach 1751-1758 przez Józefa Łopuskiego według projektu Paolo Fontany na miejscu wcześniejszego dworu obronnego. Założony na planie prostokąta, jedenastoosiowy, dwukondygnacyjny, a w osiach skrajnych parterowy. Od podjazdu pseudoryzalit podwyższony o półpiętro, zwieńczony trójkątnym przyczółkiem. Po bokach dwa niewielkie alkierze zamknięte ślepymi balustradami. Przed r. 1900 rozbudowany o dwa tarasy, jeden przed głównym wejściem, a drugi przy elewacji ogrodowej. Na parterze duży salon i dwa mniejsze; na piętrze sala balowo-teatralna. Wokół rezydencji park krajobrazowy z w. XIX w typie włoskim z gazonem, alejami spacerowymi i sadem. Założenie zdewastowane po r. 1945, później odrestaurowane.

Artyści i rzemieślnicy

• Fontana Paolo Antonio (1696-1765), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 342-346.
• Skrabski J., Paolo Fontana. Nadworny architekt Sanguszków, Tarnów 2007
• Rolska-Boruch I., Siedziby szlacheckie i magnackie na ziemiach zwanych Lubelszczyzną. 1500-1700, Lublin 1999 s. 264-265