Pałac Łopacińskich

Leonpol (Лявонпаль), rejon miorski, obwód witebski, Białoruś

Dobra Leonpol, pierwotnie zwane Czuryłowiczami, w XVI w. w posiadaniu Massalskich, po 1611 Lwa Sapiehy, następnie rodziny Rudomina-Druckich, Ogińskich i Kleczkowskich. W 1745 zakupione przez Mikołaja Tadeusza Łopacińskiego i pozostające w rękach rodziny do II wojny światowej. W l. 1768-69 wzniesiony przez Tadeusza Łopacińskiego barokowy pałac, być może wg projektu Jana Chrzciciela Knackfussa (lub wcześniej, w 1750-52 wg proj. Antoniego Abrahama Genu lub Tomasza Żebrowskiego). Wokół pałacu założony park z cieplarniami i oranżeriami. W pałacu zgromadzona pokaźna biblioteka, archiwum i kolekcja dzieł sztuki zgromadzonych przez kolejnego właściciela, Jana Nikodema. W r. 1863 pałac spalony przez Kozaków, pozostający w ruinie do 1905-6, kiedy to odbudowany przez Stanisława Jana Łopacińskiego dla jego syna Euzebiusza. Spalony w 1919r., ponownie odnowiony i przebudowany wg proj. Jana Borowskiego w 1925-26 z przeznaczeniem na kościół. Po wojnie w pałacu mleczarnia, technikum i szkoła specjalna. Od pocz. XXI w. w trakcie remontu i adaptacji na kościół katolicki. Pałac murowany, tynkowany. Złożony z trzech korpusów połączonych ze sobą parterowymi dwuosiowymi skrzydłami. Korpus środkowy dwukondygnacyjny, od frontu i ogrodu zwieńczony barokowym szczytem, parterowe korpusy boczne, przypominające dawne alkierze, zwieńczone trójkątnymi szczytami z okulusami. Przed głównym wejściem szerokie schody i taras. Dachy dwuspadowe.

Artyści i rzemieślnicy

Bilbiografia

Rąkowski G., Ilustrowany przewodnik po zabytkach kultury na Białorusi, Warszawa 1997 s. 120
Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 49-53
Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 181-188