Pałac Łęskich

Niegdyś dobra w rękach Radziwiłłów, w XVIII w. m.in. Oskierków, w pocz. XIX w.często zmieniające właścicieli. Od 1838 r. własność hr. Aleksandra Łęskiego, później jego spadkobierców aż do 1937 r. Stary drewniany dwór zapewne z pocz. XIX w., w 1873 przeznaczony na oficynę. W tym samym roku wzniesiony przez hr. Hilarego Łęskiego i jego żonę ks. Marię Drucką-Lubecką nowy murowany pałac neoklasycystyczny. Stary dwór niezachowany, zniszczony być może w czasie II wojny światowej. Pałac po II wojnie światowej pełnił funkcję biura założonego w dobrach kołchozu. Odrestaurowany w 1974 r. Obecnie opuszczony, niszczejący. Pałac murowany, tynkowany, o asymetrycznej bryle, piętrowy, kryty dachem czterospadowym. W części środkowej fasady 3-osiowy ryzalit zwieńczony trójkątnym frontonem, poprzedzony 4-filarowym portykiem, nad którym balkon. Po lewej stronie fasady 2-osiowy ryzalit zwieńczony frontonem, (ryzalit z prawej strony zaprojektowany lecz niezrealizowany). Elewacja od ogrodu z analogicznym centralnym występem z trójkątnym zwieńczeniem oraz z ośmioboczną wieżą z krenelażem w lewym narożniku.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 20-28
• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 276-8