Pałac

W 1. poł. XVIII w. dobra Lanckorona otrzymał od króla Augusta III Jan Borch. Po jego śmierci w r. 1780, majętność odziedziczył jego syn Józef Henryk Borch, a po nim klucz lanckoroński przejęły córki: Zofia, zamężna za Marcinem Karnickim, Aleksandra za N. Hrynceiwczem, Eleonora Tylmanowa i Eliza Augustowa Sokołowska. Pod koniec XIX w. Karniccy sprzedali Lanckoronę zapewne władzom rosyjskim. Później dobra jeszcze kilkukrotnie zmieniały właścicieli. Przed r. 1914 majętność zakupił Konrad Niedźwiedzki, a po I wojnie światowej przejęło państwo łotewskie. W 1. poł. XIX w. Marcin Karnicki wzniósł obszerny pałac, który przetrwał do I wojny światowej, w jej trakcie został spalony. Budowla znana z rys. N. Ordy, była trójskrzydłowa, z dziewięcioosiową, piętrową częścią środkową, nakrytą czterospadowym dachem. Nad wejściem był umieszczony taras wsparty na czterech filarach. Korpus główny był połączony ze skrzydłami bocznymi za pomocą niższych trójosiowych galerii, z przylegającymi do nich tarasami; galerie kryte dachem dwuspadowym. Skrzydła boczne trójosiowe. Na temat układu i wyposażenia wnętrz nie posiadamy prawie żadnej informacji, a jedyną jest ta, że w pałacu znajdowało się 48 pokoi. Pałac otaczał jeden z najpiękniejszych parków w Inflantach; zapewne założony przez fundatora, zmodyfikowany w 2. poł. XIX w.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 325-326.
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 5, Warszawa 1884 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_V) s. 74.