Pałac

Łabunów leżący przy ujściu rzeki Berupii, był siedzibą rodziny Zabiełłów h. Topór i Lis, a pierwszym odnotowanym właścicielem był Mikołaj Zabiełło. Majętność przechodziła z rąk do rąk kolejnych potomków. Ostatnim właścicielem dóbr był Karol Zabiełło (zm. 1937). Według przekazów już w poł. XIV w. istniał zamek, na którego zgliszczach wybudowano w XVII w. (?) drewniany dwór. W 2. poł. XIX w. budowla była dwukrotnie przebudowywana. Projekt przygotował warszawski arch. Karol Kozłowski. Dzięki projektom możliwa jest jego przybliżona hipotetyczna rekonstrukcja. Neorenesansowy, murowany pałac, był budowlą dwukondygnacyjną, piętrową o zróżnicowanej bryle, z trójosiowym ryzalitem na osi elewacji frontowej, z dekoracyjną attyką oraz poprzedzającym go tarasem. Parter pałacu boniowany, z kolei piętro wydzielone za pomocą pilastrów. Na osi bocznej elewacji, jednoosiowy ryzalit, wyniesiony ponad dach wieżą zwieńczoną hełmem. Pałac, prawdopodobnie został zniszczony w czasie I wojny światowej. Po r. 1920 dobra zostały zajęte przez państwo litewskie.

Artyści i rzemieślnicy

• Kozłowski Karol (1847-1902), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 74-76.
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 5, Warszawa 1884 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_V) s. 564.