Pałac

W 1. poł. w. XIX własność Bułharynów, a w l. 1870–1939 Sieheniów. Wzniesiony w r. 1839 prawdopodobnie przez Michała Bułharyna drewniany dwór w r. 1905 przebudował w stylu neogotyckim Stanisław Sieheń wznosząc m.in. piętrowe skrzydło i dwie wieże. Po zakończeniu II wojny światowej budynek stał się siedzibą sanatorium dla dzieci. Od r. 2010 własność prywatna. Murowany, na planie nieregularnym, z piętrowym skrzydłem, nakryty dachami trójspadowym i dwuspadowym. W centrum fasady znajduje się dwukondygnacyjny ryzalit zwieńczony ścianą attykową. Po prawej stronie przylega do niego trójkondygnacyjna okrągła wieża zwieńczona krenelażem, a za nią wznosi się piętrowe skrzydło. Na osi parterowej części pałacu po lewej stronie ryzalitu znajduje się wejście do budynku poprzedzone schodami oraz gankiem, którego narożniki mają formy okrągłych wieżyczek. Ganek oraz wieżyczki wieńczy krenelaż. W miejscu styku dachu parterowego skrzydła z ryzalitem znajduje się kwadratowa wieża zwieńczona krenelażem.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 2, Województwa brzesko-litewskie, nowogródzkie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1992 s. 233-234
• Федорук А. Т., Садово-парковое искусство Белоруссии, Мінск 1989 (https://orda.of.by/.lib/fedoruk/fspi/1) s. 155-156
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 15, cz. 2, Warszawa 1902 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_XV_cz.2/) s. 157