Pałac Korytkowskich

Od ok. r. 1750 do II wojny światowej dziedzictwo rodziny Korytkowskich h. Mora. Pałac klasycystyczny z 3 ćw. w. XVIII fundacji Felicjana Korytkowskiego. Budowla usytuowana na wzgórzu, założona na planie prostokąta, trójpoziomowa, nakryta wysokim dachem czterospadowym. Elewacja frontowa piętnastoosiowa z portykiem kolumnowym pośrodku, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem z płaskorzeźbionym herbem właścicieli. Od strony ogrodu na osi wyraźny, trójścienny ryzalit oraz dwa skrajne, mniej wydatne, z balkonem zawieszonym na kroksztynach pomiędzy nimi. W elewacjach bocznych analogiczne jak w innych portyki kolumnowe z przyczółkami. Wewnątrz, na najniższym poziomie sutereny, wyżej westybul z dwubiegową klatką schodową prowadzącą na piano nobile z salą balową. Pałac zniszczony i splądrowany w r. 1914, później odbudowany. Po II wojnie światowej zamieniony na szpital. Dookoła rozległy park krajobrazowy, zdewastowany przez wojska rosyjskie na początku I wojny światowej. W ogrodzie dwa nagrobki marmurowe – nieokreślonych Turka i Ormianina.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 149-153
• Czołowski A., Janusz B., Przeszłość i zabytki województwa tarnopolskiego, Tarnopol 1926 (http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=11323). s. 186, 189
• Kunzek T., Przewodnik po województwie tarnopolskim, Tarnopol 1928 s. 83