Pałac Konopków

W II poł. w. XVIII dobra nabyła Ludwika z Mniszchów Potocka. Jej bratanek sprzedał włości Piotrowi Konopce h. Nowina, którzy dzierżyli je do II wojny światowej. Ok. r. 1750 zamek obronny nie nadawał się już do zamieszkania. Ludwika Potocka wzniosła we wsi pałac, przebudowany w latach 1820-1840 przez Jana Konopkę. Rezydencja nabrała cech późnego empiru i składała się z korpusu środkowego oraz dwóch połączonych oficyn bocznych, tworzących razem kształt podkowy. Trzynastoosiową część główną założono na rzucie prostokąta, z dwiema kondygnacjami (w skrajnych dochodziło mezzanino). Od strony podjazdu jej partię centralną z drzwiami i oknami akcentował silny ryzalit z rzeźbionymi postaciami atlantów, a wieńczyła gładka attyka. Podobnie uformowano elewacje boczne fasady ogrodowej, z zasadniczą różnicą w partii środkowej, gdzie zastosowano pozorny ryzalit poprzedzony kamiennym tarasem i ośmioma pilastrami. Po obu stronach pałacu znalazły się przeszklone galerie z przeznaczeniem na ogród zimowy, łączące się z dwukondygnacyjnymi oficynami. W latach 1918-1919 rezydencję splądrowano i już nie odbudowano. Obecnie w ruinie. Do pałacu prowadziła zalesiona droga wjazdowa z gazonem. Park krajobrazowy rozciągał się nad brzeg rzeki Seret.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 116-123
• Baliński M., Lipński T., Starożytna Polska, t. 2, Warszawa 1885 (http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/doccontent?id=18060) s. 892-894
• Kunzek T., Przewodnik po województwie tarnopolskim, Tarnopol 1928 s. 184-187.