Pałac Jabłonowskich-Brunickich

W w. XVIII własność Jabłonowskich, od r. 1817 dobra należały do rodziny Brunickich, którzy dzierżyli włości do II wojny światowej. Pałac wzniesiony przez Jabłonowskich w 1. poł. w. XVIII, około sto lat później przebudowany przez Brunickich. Zachowano korpus, do którego dostawiono skrzydła boczne. Rezydencji nadano asymetryczny i synkretyczny charakter, dodając do elewacji frontowej (wsch.) dwie narożne wieże: niższą, cylindryczna i wyższa, czworoboczną (jeszcze jedna wieża znalazła się w skrzydle zach.). Budowlę założono na planie kwadrata, z trzema kondygnacjami od strony pn. i dwiema od pd. Elewacje pokryto wydatnymi gzymsami, bogatymi obramieniami okien, tarczami herbowymi i licznymi ornamentami. Na osi fasady nad wejściem podwieszono na kroksztynach niewielki balkon. Po II wojnie światowej w pałacu umieszczono szkołę, obecnie budowla popada w ruinę. Rezydencję otacza zdziczały park o powierzchni 7,3 ha, zajmujący część skarpy nad Żyżawą i objęty obecnie ochroną jako cenny obiekt przyrodniczy.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 186-190
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 8, Warszawa 1887 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VIII) s. 392
• Dolatowski J., Zakusov M., Prokopiv A., Bruniccy w Podhorcach koło Stryja, "Rocznik Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego", 65, 2017, s. 73-97