Pałac Hylzenów-Szadurskich

Od r. 1600 do r. 1749 własność Sapiehów, następnie Hylzenów, a później spowinowaconych z nimi Szadurskich, którzy dzierżyli dobra do pocz. w. XX. Pałac wzniesiony przez Hylzenów w 3. ćw. w. XVIII składał się z korpusu i dwóch pawilonów bocznych, połączonych w jedną całość za pomocą galerii. Korpus piętnastoosiowy, dwukondygnacyjny, zaakcentowany na środku i w skrajnych osiach płytkimi ryzalitami. Drzwi wejściowe zaznaczone tylko płaskim daszkiem, powyżej natomiast trzy półkoliste okna w typie francuskim, z parami kolumn w zwieńczeniu osi fasady (pod trójkątnym szczytem). Galerie i pawilony boczne również dwukondygnacyjne, pozbawione większych dekoracji (niektóre okna zamurowane). Przed pałacem wytyczono wielki, otwarty gazon. Park łączył się ze zwierzyńcem i jeziorem. Obecnie kompleks w ruinie.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 266-270
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 6, Warszawa 1885 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_VI) s. 743
• Jankowski, Cz., Powiat oszmiański. Materiały do dziejów ziemi i ludzi, t. 2, Petersburg 1897 s. 67