Pałac Hołyńskich

W okresie staropolskim istniało tu starostwo grodowe z zamkiem, dzierżone przez Sołomereckich, Łukomskich, Paców, Radziwiłłów, Mniszchów i Pociejów. Po rozbiorach Polski dobra w rękach ks. Potiomkina, następnie zakupione prze Hołyńskich, którzy władali majątkiem do I wojny światowej. Pierwszy pałac w miasteczku miał wznieść ks. Potiomkin w latach 1778-1787, a budowę rezydencji ukończył Jan Hołyński. W okresie 1840-1850 obiekt spłonął, po czym odbudowano go w stylu klasycystycznym i neogotyckim. Powstał pałac piętnastoosiowy na planie podkowy, dwukondygnacyjny z głębokim ryzalitem na osi fasady i dwoma pylonami w narożach. Okna w ryzalicie zamknięte ostrołukowo, w zwieńczeniu ścianka attykowa z krenelażem i oculusem. Boczne partie fasady z głębokimi pilastrami z gotyckimi zakończeniami, okna zwieńczone ostrołukowo. Elewacja ogrodowa klasycystyczna z pięcioosiowym, półkolistym ryzalitem pośrodku, wyposażony w trzy porte-fenetre oraz taras otoczony kamienną balustradą i schodami prowadzącymi do ogrodu. Między skrzydłami bocznymi niewielki dziedziniec, w dolnej kondygnacji korpusu rozczłonkowana za pomocą płycin międzyokiennych, okna zamknięte półkoliście z naczółkami. Pod gzymsem opaska biegnąca wzdłuż całej bryły pałacu. Elewacje skrzydeł bocznych z płycinami i oknami zamkniętymi półkoliście. Dach dwu- i czterospadowy. Przed I wojną światową pałać był zniszczony i częściowo wypalony. W pobliżu rezydencji stała oficyna oraz rzeźba z przedstawieniem kobiety. Na teren kompleksu prowadziła brama wjazdowa w formie czterech piramid dzielonych kratami oraz aleja wjazdowa. Obecnie pałac po remoncie.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 183-190
• Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 4, Warszawa 1883 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_IV) s. 792
• Антипов В.Г., Парки Белоруссии, Минск 1975 s. 42