Pałac Ederów

Ok r. 1850 dziedziczka Olimpia Matkowska sprzedała Wicyń rodzinie żydowskiej. Po r. 1890 właścicielem majątku był Mirosław Eder, a po jego śmierci do II wojny światowej dobra dzierżyła wdowa Maria oraz jej córki. Pałac powstał po rozbudowaniu dawnego dworu w r. 1907, według projektu architekta Veltza. Rezydencja składała się ze starego korpusu i dwóch skrzydeł bocznych. Część środkową pałacu od strony podjazdu podniesiono o niskie półpiętro, a na osi dodano masywny portyk kolumnowy, ustawiony na kamiennym tarasie. Skrzydła były dwukondygnacyjne, z wydatnymi żelaznymi balkonami wspartymi na zdobionych konsolach. W elewacji ogrodowej na osi zaaranżowano taras z balustradą, kryty trójkątnym przyczółkiem. Rezydencję nakryto dachami dwu- i czterospadowymi. W pobliżu pałacu stała dawna oficyna, a dookoła roztaczał się park, w którym znajdowała się niewielka, neogotycka, jednoprzęsłowa kaplica grobowa rodziny Ederów. Założenie zniszczone podczas II wojny światowej.

Artyści i rzemieślnicy

• Veltz, architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 589-593
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) s. 285
• Argasiński J., Wicyń - niezwykła wieś na Podolu: zarys monograficzny, Bielsko-Biała 2006