Pałac

Dawniej część włości sapieżyńskich, później Zawiszów i Ogińskich, którzy na pocz. w. XIX stracili dobra pod kuratelą Franciszka Osztorpa i Stanisława Moniuszki. W r. 1874 majątek nabył Konstanty Hartingh, którego spadkobiercy dzierżyli włości do okresu międzywojennego. Pałac wniesiony ok. r. 1800, później przebudowany w 4 ćw. w. XIX. Budowla trzynastoosiowa, dwukondygnacyjna, z portykiem kolumnowym na osi i balkonem w połowie wysokości, zwieńczone frontonem z dekoracją herbową. Później do korpusu dostawiono skrzydła boczne zamknięte trójkątnymi szczytami, przeznaczone na oranżerię i ogród zimowy oraz kaplicę. Dachy gontowe gładkie, dwu- i czterospadowe. Wewnątrz reprezentacyjny pokój zw. cesarskim, zdobiony stiukami i obrazami. Dookoła rezydencji rozciągał się park, a w kierunku Śmiłowicz prowadziła oryginalna brama wjazdowa zwieńczona kwadratową wieżą z iglicą. W pobliżu znajdowały się liczne obiekty gospodarskie: stajnie, kuźnie, wozownie i domy administracji majątku. Na tyłach pałacu w ogrodzie założono sadzawkę z alejkami i altanami oraz wzniesiono kaplicę. Kompleks zachowany we fragmentach.