Pałac Czyżewskich

W r. 1771 włości Antoniego Granowskiego, po rozbiorach Polski dobra nabył Ignacy Horodyski h. Korczak, od którego ok. r. 1830 kupił je Józef Czyżewski h. Dryja. Rodzina dziedziczyła Tarnogórę do momentu śmierci Stanisława Czyżewskiego (zm. ok r. 1919), po czym majątkiem do r. 1945 zarządzał jego siostrzeniec, Adolf Smorczewski h. Rawicz. Pałac późnoklasycystyczny, wzniesiony przez Józefa Czyżewskiego w latach 1830-1840 na miejscu niewielkiego zamku obronnego. Założony na planie prostokąta z jedną kondygnacją od podjazdu i dwiema w elewacji ogrodowej. Fasada jedenastoosiowa z pseudoryzalitem pośrodku, podniesionym o jedno piętro i zaakcentowanym wydatnym portykiem kolumnowym nakrytym trójkątnym przyczółkiem. Od strony ogrodu w pd.-wsch. narożniku taras ze schodami prowadzącymi do stawu, z drugiej strony sień. Elewację ożywiały neogotycki pas kordonowy oraz masywna, cylindryczna wieża nakryta dachem stożkowym. Wewnątrz znajdował się obszerny hall z kominkiem i dekoracją w stylu mauretańskim. Pałac spustoszony podczas II wojny światowej, później wyremontowany i zaadaptowany na zespół szkół.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 370-382
• Zabytki sztuki w Polsce. Małopolska, Warszawa 2016 s. 1405-1406
• Żywicki J., Architektura neogotycka na Lubelszczyźnie, Lublin 1998