Pałac Czartoryskich

W dobie nowożytnej wieś należała to tzw. Hrabstwa Jarosławskiego, podzielonego w 2. poł. w. XVII. Wysock trafił wówczas do królowej Marysieńki Sobieskiej, która sprzedała dobra Elżbiecie z Lubomirskich Sieniawskiej. Następnie włości trafiły do Denhoffów, a w r. 1731 przypadły Czartoryskim. W 1. poł. w. XIX Wysock powrócił do Zamoyskich, którzy dzierżyli majątek do II wojny światowej. Pałac wzniesiony w latach 1724-1732 według projektu arch. Giovanniego Spezzy, wykończony dopiero na pocz. w. XIX. Budowla parterowa na rzucie prostokąta, jedenastoosiowa, z częścią środkową dwukondygnacyjną. Na osiach skrajnych elewacji występowały pozorne ryzality, a główne wejście poprzedzała jedynie niewielka sionka. W elewacji tylnej i bocznej tarasy. Obramienia okienne podkreślone naczółkami. W latach 70. w. XIX pałac podniesiono dodatkową kondygnację, a elewacje wzbogacono o niania, pilastry i gzymsy. Podczas II wojny światowej rezydencję spalono, po nacjonalizacji umieszczono w niej dom pomocy społecznej. W pobliżu znajdują się ruiny dawnej kuźni i stajni.

Artyści i rzemieślnicy

• Spazzio Giovanni (zm. 1726), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 8, Województwo ruskie, Ziemia Przemyska i Sanocka, Wrocław-Warszawa-Kraków 1996 s. 266-268
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, t. 13, Warszawa 1893 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XIII) s. 456