Pałac

Od w. XV do pocz. w. XIX dobra w rękach rodziny Chaleckich h. Syrokomla, następnie majątek sprzedano Ottonowi Woynicz-Sianożęckiemu, którego potomkowie dzierżyli włości do II wojny światowej. Pałac klasycystyczny, dwukondygnacyjny z wysokim przyziemiem, piętnastoosiowy, z portykiem kolumnowym na osi fasady, zwieńczonym trójkątnym frontonem oraz z dwoma tarasami (dolnym i górnym). Elewacja ogrodowa monumentalna, poprzedzona na środku dwoma tarasami - górny wsparto na kolumnach ustawionych równolegle i półkoliście do lica murów, otaczając balustradą; dolny zaakcentowano dwuramiennymi schodami wiodącymi do parku. Do wschodniej elewacji bocznej dostawiono niewielką, murowano-drewnianą dobudówkę, krytą tarasem widokowym. Pałac nakryto czterospadowym dachem gontowym. Wewnątrz znalazły się m.in. obszerny hall, archiwum z biblioteką i sala balowa na piętrze, z sufitem dekorowanym sztukateriami. Przed rezydencją wytyczono gazon z fontanną pośrodku, a po bokach stały prostokątne oficyny z portykami kolumnowymi na osiach fasad. Droga wjazdowa prowadziła do bramy, a rezydencję otaczał park krajobrazowy opadając tarasami w kierunku rzeki Soż. Obecnie pałac w ruinie.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 1, Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991 s. 26-31
• Чантурия В., Архитектура Беларуси конца XVIII — начала XIX в, Минск 1962 s. 86
• Кулагин А. Н., Архитектура дворцово-усадебных ансамблей Белоруссии. Вторая половина XVIII – начало XIX в., Минск 1981 passim