Pałac Brunickich

Do pierwszego rozbioru Polski wieś stanowiła uposażenie starostwa lubaczowskiego. Po śmierci ostatniego najemcy, Augusta Wandalina Mniszcha (zm. 1778), stworzono tzw. ekonomię lubaczowską wydzielając z niej m.in. Rudę Różaniecką, którą zakupił Jan Brunicki. Jego jedyna córka Henrietta wniosła dobra w związek z bar. Ludwikiem Wattmanem Maelcamp de Beaulieu (zm. 1907), a ich syn Hugo był ostatnim dziedzicem majątku przed II wojną światową. Pałac wzniesiony w latach 20. w XIX przez Brunicckich, rozbudowany przed r. 1914. Dwukondygnacyjny, poszerzony później o nowe skrzydła po obu stronach elewacji, zamkniętych wieżyczkami. Pierwotny pałac był budowlą założoną na rzucie prostokąta z dziewięcioosiową fasadą z wydatnym ryzalitem pośrodku, poprzedzonym portykiem kolumnowym z tarasem u góry. Boki zaakcentowano niewielkimi wysunięciami z szerokimi oknami. Całość nakrywał dach mansardowy. Podczas rozbudowy do elewacji lewego skrzydła dodano ryzalit z tarasem, przeznaczony docelowo na ogród zimowy. Dookoła roztaczał się niewielki park z fontanną. Założenie zniszczono i spalono w r. 1914, później odbudowano. Po r. 1945 pałac znacjonalizowano i użytkowano jako magazyn zbożowy, a w r. 1960 przekazano Domowi Pomocy Społecznej.

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 6, Województwo bełskie, Ziemia Chełmska województwa ruskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 197-199
• Obirek W., Przeszłość i współczesność Rudy Różanieckiej (1706-2015), Rzeszów 2015.
• Rolnik 1867-1937, [Lwów 1938] (https://polona.pl/item/rolnik-1867-1937,MTUyMTE5OQ/3/#info:metadata) s. 42-48