Pałac Branickich

W w. XVII własność Lubrormiskich, od r. 1774 dobra należały do Branickich, a na pocz. w. XX drogą wiana trafiły do Tyszkiewiczów. Pałac wzniesiony w 2. poł. w. XIX, ulokowany w dolinie, składał się z trzech korpusów: środkowego z domem mieszkalnym oraz skrzydeł bocznych połączonych oszklonymi galeriami. Najstarszą budowlą był parterowy, klasycystyczny dwór z wąskim portykiem kolumnowym na osi, ustawionym na tarasie. Osie boczne podkreślone za pomocą pilastrów i trójkątnych szczytów. Skrzydła nierówne (ośmio- i dziesięcioosiowe), z oknami dzielonymi pilastrami lub lizenami. Prawe skrzydło boczne założone na rzucie prostokąta, na środku pozorny ryzalit zamknięty attyką z akcentami neogotyckimi. Krótsze boku czteroosiowe, podkreślone wąskim pseudoryzalitem z balkonem. Lewe skrzydło pozbawione szczególnych akcentów. Wśród zabudowań pałacowych wyróżniały się: dom zarządcy, wodociągi, szpital i stajnia. Park krajobrazowy powstał w r. 1857 i pozostawał pod opieką Antoniego Andrzejowskiego. Kompleks niezachowany.

Artyści i rzemieślnicy

• Andrzejowski Antoni, ogrodnik

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 322-329
• Urbański A., Memento kresowe, Warszawa 1929 s. 81-84
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 11, Warszawa 1890 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_XI/) s. 297