Pałac Branickich

W w. XV okoliczne ziemie były starostwem grodowym z główną siedzibą w Lubomlu, wcielone za rządów Zygmunta III Wazy do dóbr stołowych królewskich. Po r. 1659 dzierżawcą majątku był hetman kozacki Iwan Wyhowski, natomiast w w. 1 poł. XVIII dobra nabyli Braniccy h. Korczak, które ok r. 1850 skonfiskowało państwo rosyjskie. Pałac składał się z trzech korpusów: dwóch dwukondygnacyjnych bocznych oraz parterowego środkowego, połączonego z pozostałymi. Korpus siedemnastoosiowy z ryzalitem na środku fasady, poprzedzonym portykiem kolumnowym z tarasem otoczonym balustradą. Lewy korpus trzynastoosiowy z podobnym ryzalitem zwieńczonym frontonem, bez portyku. Symetrię zaburzało ostatnie skrzydło łącznikowe, znacznie krótsze z portykami przyściennymi, tarasem otoczonym balustradą oraz ściankami attykowymi. Dachy dwu- i czterospadowe. Dookoła rozciągał się park krajobrazowy zakomponowany przez Dionizego Miklera. W r. 1914 pałac zdewastowany przez wojska carskie. Obecnie zachowane dwa korpusy (w ruinie).

Artyści i rzemieślnicy

• Mikler Dionizy (Denis McClair) (1762-1853), architekt

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 11, Województwo kijowskie oraz uzupełnienia do tomów 1-10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1997 s. 667-673
• Domański B., Powiat lubomelski. Szkic monograficzny, Luboml 1936
• Hoffman J., Przewodnik po Wołyniu, Warszawa 1938 s. 6-7
• Orłowicz M., Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck 1929 s. 168-171