Pałac

Na temat miejscowości nie posiadamy zbyt wielu informacji. W XVI w. Bobcin należał do rodziny Szuksztów h. Pobóg. Stanisław Szukszta, podkomorzy kowieński, przekazał dobra swoim czterem synom: Kazimierzowi, Antoniemu, podstolemu kowieńskiemu, Grzegorzowi i Mikołajowi, stolnikowi kowieńskiemu. Bracia przekazali majątek siostrze Annie Róży, zamężnej za Janem Prozorem, pisarzem ziemskim kowieńskim. W 1. poł. XVIII w. Bobcin w wyniku eksdywizji, przeszedł w ręce Giedroyciów h. Hippocentaurus, zapewne Józefa Giedroyć, starosty bernatowskiego. Potomkowie ostatecznie sprzedali Bobcin Benedyktowi hr. Tyszkiewiczowi z Czerwonego dworu i zapewne w rękach rodziny pozostawał do I wojny światowej. Data budowy pałacu nie jest znana, prawdopodobnie powstał jeszcze w XVIII w. Składał się z dwukondygnacyjnej części środkowej, nakrytej wysokim, dwuspadowym dachem i jednoosiowych skrzydeł bocznych, wysuniętych od strony ogrodu, zwieńczonych trójkątnymi przyczółkami, nakryte dachem dwuspadowym. Elewację ogrodową poprzedzał trójosiowy, dwukondygnacyjny ryzalit z mezzaninem, z trójkątnym frontonem. Wzdłuż całej elewacji rozciągał się balkon. W pobliżu pałacu, po prawej stronie zapewne była usytuowana oficyna. Całość założenia otaczał rozległy park krajobrazowy. W r. 1920, w wyniku przyłączenia tych ziem w granice Litwy, majątek podzielono, a jego część otrzymał Vladas Nagevičius, dyrektor Kowieńskiego Muzeum Wojskowego.

Bilbiografia

• Aftanazy, R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 3: Województwo trockie, Księstwo Żmudzkie, Inflanty Polskie, Księstwo Kurlandzkie, Wrocław 1992 s. 24-26.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 1, Warszawa 1880 (http://dir.icm.edu.pl/Slownik_geograficzny/Tom_I/). s. 255.