Pałac

Początkowo dobra zwane Dwór Olgierdowszczyzna, od XVII w. Achremowce, od nazwiska właścicieli Achremowiczów. W XVIII w. własność Salmanowiczów, po 1748 wojewody mińskiego Jana Augusta Hylzena. Wówczas zwane już zapewne Belmontem. Pałac wzniesiony w 2 poł. XVIII w. przez Józefa Jerzego Hylzena (1736-86). Po r. 1801 dobra w rękach rodziny Manuzzich, po 1874 Platerów. Pałac spalony w czasie powstania listopadowego (?), pozostający w ruinie do II wojny światowej; użytkowany jedynie fragment prawego skrzydła mieszczącego kaplicę dworską. Siedziba rodziny przeniesiona do stojącego nieopodal dużego budynku mieszczącego niegdyś administrację majątku. Po pożarze budynku w czasie I wojny światowej w pobliżu pałacu wzniesiony przez Platerów niewielki drewniany dwór (dziś zachowane resztki fundamentów). Ruiny pałacu niemal w całości rozebrane, do dziś zachowane zarośnięte krzakami gruzowisko. Pałac murowany, założony na planie mocno wydłużonego prostokąta, dwukondygnacyjny, na podpiwniczeniu. Elewacje rozczłonkowane pojedynczymi lub zdwojonymi pilastrami, zwieńczone attykami. Elewacja frontowa z trzema ryzalitami, z których środkowy pięcioosiowy, nieco wyższy niż pozostałe części budynku. Do prawej elewacji bocznej dobudowany w r. 1818 półkolisty ryzalit mieszczący dużą kaplicę. Wnętrza urządzone zapewne w stylu rokoka.

Bilbiografia

• Rąkowski G., Kresowe rezydencje. Zamki, pałace i dwory na dawnych ziemiach wschodnich II RP, t. 1: województwo wileńskie, Warszawa 2017 s. 28-30
• Aftanazy R., Dzieje Rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 4, Województwo wileńskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1993 s. 14-18