Pałac Baworowskich

Wieś nadana w r. 1549 przez Zygmunta Augusta Wacławowi Baworowskiemu h. Prus II, w 1. poł. w. XIX wieś należała do Zabielskich h. Trzaska. Ok. r. 1870 dobra odkupił Wacław hr. Baworowski z Kotłowa, którego córka dzierżyła włości do II wojny światowej. Pierwotny dwór klasycystyczny z czasów Zabielskich. Był to dom jednokondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym z lukarnami. Od strony pojazdu wejście flankowały dwa symetryczne portyki kolumnowe dźwigające ściankę attykową. Po r. 1870 Wacław Baworowski ufundował nowy, neobarokowy pałac na rzucie prostokąta, kryty dachem mansardowym z lukarnami. W osi elewacji frontowej pozorny, dwukondygnacyjny ryzalit z portykiem kolumnowym i balkonem powyżej oraz dwa skrajne, pozorne ryzality. Od strony ogrodu dwukondygnacyjna, trójosiowa część środkowa poprzedzona tarasem i balkonem u góry z masywnym frontonem. Wystrój wnętrza autorstwa P. W. Harasimowicza. W r. 1914 pałac splądrowany i spalony, w okresie międzywojennym częściowo odbudowany. Obecnie niezachowany. Dookoła roztaczał się park z główną aleją wjazdową.

Artyści i rzemieślnicy

• Harasimowicz Piotr Witalis (1857-1914), rzeźbiarz

Bilbiografia

• Aftanazy R., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, t. 7, Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1995 s. 178-183.
• Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, red. B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889 (http://dir.icm.edu.pl/pl/Slownik_geograficzny/Tom_X/) s. 639